Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Poznańskim podjął starania o uzyskanie stopnia podporucznika. Ze względu na wyjazd obcy i niezbędność zebrania stosownych dokumentów (w tym zaświadczeń od momentu świadków – byłych przełożonych ) zagadnienie się przeciągała. Dopiero wewnątrz listopadzie 1926 rozporządzeniem Prezydenta RP został wyznaczony na wysokość podporucznika rezerwy. W lipcu 1929 ukończył trzytygodniowy szkolenie obrony przeciwlotniczej na rzecz oficerów plus podchorążych rezerwy pod 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej wewnątrz Warszawie. Czterokrotnie (1929, 1930, 1932 również 1935) odbywał trening rezerwy wewnątrz tym pułku na różnych stanowiskach – od chwili dowódcy plutonu ciężkich karabinów maszynowych do dowódcy baterii artylerii przeciwlotniczej. W lipcu 1936 zarządzeniem Prezydenta RP został awansowany do stopnia porucznika. W lutym 1939 minister spraw wojskowych zmienił mu działka do jednostki macierzystej z 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej na 11 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej wewnątrz Stężycy.