1 września 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), zaś trzy miesiące od tego czasu wziął wkład rozbrajaniu Niemców. 10 grudnia 1918 został przyjęty do wojska jak ochotnik. Uczestniczył w środku walkach na froncie w środku składzie 21 Pułku Piechoty. Od 15 stycznia 1919 pełnił służbę do wnętrza Dowództwie „Wschód” gen. por. Tadeusza Jordana Rozwadowskiego w charakterze żołnierz młodej daty do specjalnych zleceń. W lutym 1919 brał współpraca wewnątrz walkach wewnątrz obronie Lwowa.
W czerwcu 1919 powrócił do Warszawy na tzw. wakacje akademicki. 28 czerwca zdał sprawdzian dojrzałości wewnątrz Szkole Męskiej Rady Głównej Opiekuńczej (przemianowanej po pewnym czasie na Gimnazjum św. Kazimierza), po czym zapisał się na Wydział Prawa dodatkowo Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Gdy Armia Czerwona stała u wrót Warszawy, 17 lipca 1920 jeszcze raz zgłosił się jak wolontariusz do wojska. Został w takim razie wcielony do tworzącego się Dywizjonu Szkolnego Artylerii Zenitowej. Po ukończeniu kursu prowadzonego na wskroś kpt. Ernesta Jeana-Renauda przydzielono go do obsługi działa 1 baterii zenitowej automobilowej por. Eugeniusza Baranowicza. Z baterią tą, dowodzoną odtąd wskroś por. Andrzeja Miziewicza, odkąd 17 sierpnia 1920 uczestniczył do wnętrza działaniach pościgowych zbyt nieprzyjacielem. Została niewiasta z początku włączona do Grupy Artylerii gen. Ignacego Ledóchowskiego, oraz po pewnym czasie działała pod 21 Dywizji Piechoty Górskiej gen. Andrzeja Galicy. Była użyta w trakcie walk poniżej Sokółką, Kuźnicą Białostocką, Grodnem, Dubrowlanami ponad Niemnem, po czym kwaterowała do wnętrza okolicach Lidy. 26 października 1920 ogniwo powróciła do Warszawy. 4 listopada 1920 został zdemobilizowany do wnętrza stopniu bombardiera rezerwy.
W roku akademickim 1921/1922 przeniósł się na Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Poznańskiego, który ukończył do wnętrza lipcu 1923. 3 listopada 1926 uzyskał praca dyplomowa magistra nauk ekonomiczno-politycznych.