Zniechęcony trudną sytuacją w środku szkolnictwie również warunkami finansowymi, powrócił do publicystyki. Tworzył na ogół do wnętrza ulubionym Zakopanem. W latach 1950–1960 opublikował wiele powieści na rzecz młodzieży oraz dorosłych i utworów scenicznych, i ponadto artykułów także felietonów w środku prasie, współpracował podobnie z Rozgłośnią „Kraj” Polskiego Radia (od 1956). Opowiadania oraz powieści cieszyły się ogromnym zainteresowaniem, wiele z nich miało parę wydań, m.in.: Dżafar z Bagdadu (Kraków 1950; Warszawa 1956, 1963; Bydgoszcz 1991), Człowiek z białą głową (Warszawa 1956), Widziałem również słyszałem. Wspomnienia podróżnicze (Warszawa 1957), Róże z piasku. Gawędy podróżnicze (Katowice 1957, 1959), Talizman starca z gór (Warszawa 1957), Orchidea (Katowice 1958), Trzynaście kobiet (Warszawa 1958, 1959), Kobieta furt płaci (Warszawa 1959), Po prostu kobieta (Warszawa 1960, 1962, 1963), Srebrna ława (Warszawa 1960). Po śmierci autora ukazały się: Diabeł jest męskiego rodzaju (Warszawa 1961), Siostra zjedzonego człowieka (Katowice 1965, 1971, 1972, 1983) także Ostatnie dni (w: Wspomnienia o Julianie Tuwimie, red. W. Jedlicka dodatkowo M. Toporowski, Warszawa 1963). Jest także autorem komedii: Jak który uważa (wystawiona do wnętrza Krakowie do wnętrza 1952), Wielka polityka (wystawiona do wnętrza Krakowie w środku 1953 także wydana wewnątrz Warszawie do wnętrza 1954) i Wielka gra (wystawiona w środku Gdańsku do wnętrza 1954), natomiast podobnie baśni na rzecz teatru lalek: Aladyn 1001 (wystawiona w środku Łodzi w środku 1953 plus 1955) i Lampa Aladyna (wystawiona w środku Szczecinie w środku 1956). Przełożył na zbiór znaków lokalny utwory: Jaś Szpak Borysa Sudariszkina (1952) również Czarownice z Salem Artura Millera (1955, wspólnie z żoną Marią). W rękopisie pozostawił powieść Pacjent, komedię Gubernator plus zespół reportaży.
W latach 1947–1957 zamieszczał wiele felietonów, recenzji także opowiadań do wnętrza „Dzienniku Polskim”, „Dzienniku Zachodnim”, „Expressie Wieczornym”, „Przyjacielu Żołnierza”, „Robotniku”, „Rzeczypospolitej” dodatkowo w środku „Przekroju”, „Problemach”, „Szpilkach”, „Świecie oraz Polsce” oraz „Życiu Literackim”.
Zmarł bezpotomnie w środku Warszawie 16 maja 1960, gdzie został pochowany wewnątrz grobowcu rodzinnym na cmentarzu na Powązkach.
Był podwójnie żonaty:
Awanse: podporucznik – 24 listopada 1926, przewaga z dniem 1 lipca 1925; porucznik – 27 lipca 1936, przewaga z dniem 1 stycznia 1936.
Odznaczony: